Verklaring van de Directeur
Renzo da Sirocco
In de herfst van 2017, voordat de pandemie onze dromen van onschuld brak en midden in de vluchtelingencrisis in Europa, besloten Manon Hanraets en ik om naar het mediterrane eiland Corsica te gaan om een naïeve fantasie te beleven: een film maken die onze definitie van onafhankelijkheid belichaamt — een woord dat tegenwoordig vaak wordt gebruikt om blockbusters en succesvolle festivals te beschrijven waar ze worden vertoond.
Dronken en stoned op een terras tijdens de schemering van de zomer in Amsterdam, vond ik goedkope vluchten en boekte impulsief. We bevonden ons allebei in het begin van professionele en persoonlijke paden die ons voor het eerst samenbrachten in een pizzeria waar zij als serveerster werkte, net teruggekeerd van een scheiding in Barcelona, terwijl ik net uit Australië naar Nederland was geëmigreerd, wanhopig politiek wetenschappen studerend.
We voelden ons wild, klaar om ons hals over kop verliefd te laten worden, om ons te bevrijden. Maar we zaten vast in de uniformiteit en de vervreemding van de moderne samenleving, een samenleving die haar tijd verdoemde met dom naar smartphones kijken; eenzame stedelijke levens, van de kantoorkast naar de huiskast, losgekoppeld van onszelf en van elkaar, en worstelend om rond te komen. We hadden een idee, een thema, dat veel ironie met zich mee zou brengen in de post-pandemische wereld:
Verwijder je masker
De valsheid van de glimlach die een innerlijke wanhoop verbergt; de verlangens naar menselijk contact door een sexy lichaam te tonen tijdens een nacht uit; de vriend die niet je ware vertrouweling is, maar je gebruikt om zijn eigen ego te steunen. Wat is de alternatieve? Hoe kunnen we deze waanzin, deze hysterie, deze desillusie overstijgen — om onze eigen waarheid te vinden — om onze macht te bevestigen en vrijheid te bereiken?
We hadden eerst vage ideeën voor het scenario, maar we geloofden in het thema, en we dachten dat we, bij onze aankomst, geïnspireerd zouden worden door de plek — door de geest om het onbekende te betreden. Nadat we op een café in Amsterdam waren voorgesteld aan de acteur Arabi Ghibeh, was er ook geen twijfel over de dynamiek tussen hem en mevrouw Hanraets. Dit zou ook ons werk begeleiden. Toen we begonnen te filmen op het eiland, werden we overspoeld door inspiratie; mevrouw Hanraets en ik bespraken elke avond enthousiast het werk van de dag, terwijl zij driftig in een notitieboek de mogelijke verhaallijn krabbelde; hoewel voortdurend in ontwikkeling, stelde dit ons in staat onze draaidagen praktisch te kartografiseren door verschillende locaties.
Bij onze groep in Corsica en later in Amsterdam waren de cameraman Joris Dorrestein en geluidstechnicus Koos van der Vaart — twee recent afgestudeerden van de Nederlandse Filmacademie. Wij vijf vormden het hart van het technische team en de secundaire cast bestond uit mensen die mevrouw Hanraets en ik kenden in ons persoonlijke leven, van wie de meesten geen professionele acteurs zijn.
We leefden samen, deelden elke maaltijd en rookten te veel sigaretten. Er waren nachten van avontuurlijke vrijheid en liederen die weerklonken in de bossen en de zee die ons omringde in dit paradijs. Deze band tussen ons maakte ons wendbaar op de set, flexibel, solidair en, hoewel de ego's af en toe opdoken, werkten we zonder hiërarchie. De mening van iedereen werd in overweging genomen — dit democratische proces versterkte onmiskenbaar het werk. In de winter, tijdens de opnames in Amsterdam, waren we onafscheidelijk en begroeten we elkaar als een familie.
We hadden geen camera's van €100.000 of furgons vol onnodige apparatuur. De heer Dorrestein beheerde de Sony A73 die ik in de aanbieding had gekocht, gemonteerd op een eenvoudige steunen voor een handcamera. De heer Van der Vaart gebruikte zijn eigen audio-apparatuur. We gebruikten alleen het beschikbare licht ter plaatse. We filmden op basis van het weer, geluidshinder, de emoties die tussen ons opstegen en de toevallige voorbijgangers die in beeld verschenen. Er was geen productieleider, geen verantwoordelijke voor de verlichting, geen catering; de lunch bestond uit een sandwich of een pizza gekocht langs de weg. Niemand gaf wat om het, we waren allemaal dronken van het avontuur, de opwinding van het creëren van wat voor ons nog onbekend was. Elke nacht viel ik uitgeput in mijn bed, met tranen van vreugde in mijn ogen. Ik kon niet slapen, opgewonden om te denken aan de opnames van de volgende dag.
We zouden het niet hebben kunnen bereiken zonder de vrijgevigheid van de prachtige bewoners van Corsica; zij stelden ons in staat om gratis op verschillende locaties rond het eiland te verblijven, dankzij het micro-budget dat ik had verzameld door mijn werk in een hotel en leningen van mijn ouders en de bank. Dezezelfde bewoners verschenen ook in de film; we hebben ze gefilmd terwijl ze hun leven leidden en hun vak uitoefenden in hun eigen huizen en werkplekken. Deze authenticiteit integreerde perfect in de diepe vriendschap die zich vormde tussen de twee hoofdrolspelers. Hoe meer scènes we opnamen, hoe meer het verhaal begon te vormen, waarbij de ene zich naar de andere leende totdat het duidelijker werd welke richting we zouden opgaan.
Winter 2017, Amsterdam. Ver van de zon en terug in de loop van ons "gewone" leven, leek het alsof de droom voorbij was. En dat is inderdaad het gevoel dat de stad in de film uitstraalt. Terwijl we in Corsica filmden wat we wilden, wanneer de energie voelbaar was, waren we allemaal aanwezig en zonder andere zorgen, terug in Nederland, werden we geconfronteerd met planningsconflicten, drukke straten en sombere gevels. Dit doordrong wat het eerste deel van een bepaald gemoedstoestand zou worden.
Toen we de fotografie hadden afgerond, verspreidden we ons; dit kleine reizende circus waaide weg en ik vestigde me in Middelburg, in het zuiden van Nederland, voor de montage. De eerste versie van deze film was in 2021 voltooid. Het was niet correct en gehaast vanwege een roekeloze producent met wie we waren begonnen te werken en die ons het hoofd vol leugens had gevuld. Mevrouw Hanraets en ik waren ook uit elkaar gegroeid en hadden een jaar lang aparte wegen ingeslagen, voordat we ons realiseerden dat we op onvermijdelijke parallelle paden in het leven zaten, en we reunie maakten nadat we dezelfde lessen hadden geleerd en ons realiseerden dat de film opnieuw moest worden bewerkt.
Enkele jaren later, in maart 2023, ging ik eindelijk zitten in Hvar, Kroatië, en begon ik opnieuw te werken aan Just a Ride. De ironie dat deze film Just a Ride heet, terwijl het in feite allesbehalve "gewoon" een rit is geweest. In lijn met de persoonlijke paden die mevrouw Hanraets en ik tijdens onze scheiding hadden afgelegd, zou de film nu gericht zijn op de reis van de vrouwelijke protagonist terwijl ze van onbewustzijn naar zelfbewustzijn gaat. We geloven dat deze belangrijke zoektocht moet plaatsvinden voordat we authentiek met anderen kunnen verbinden.
Toen ik de post-productie voor de tweede keer finalizeerde op het Japanse eiland Amami-Oshima in november van dit jaar, had ik geleerd te monteren, kleurcorrectie uit te voeren, geluid te mixen en een lange film te beheersen. Ik kan met grote verdiende trots zeggen dat, wat er ook met deze film gebeurt, we het hebben gedaan! De eerste versie van de film kwam uit op €27.000 aan het eind van de post-productie. Dit keer heb ik geen cent uitgegeven. Alles zelf doen, hoewel het tijdrovend is en soms pijnlijk, biedt de grote schat van zelfontdekking.
Just a Ride is een verhaal over het ontdekken van jezelf. De actie voortkomt uit de realisatie dat we onszelf niet langer kunnen misleiden, dat we zonder angst het onbekende moeten ingaan en de dingen die ons pijn doen en ons beletten om verder te gaan, in het licht moeten zetten. Pas dan kunnen we anderen helpen bij hun herstel. Ik denk vaak aan de woorden die worden uitgesproken tijdens elke veiligheidsaankondiging in een vliegtuig:
«Zorg ervoor dat uw eigen zuurstofmasker op is voordat u anderen om u heen helpt».
Ik hoop dat Just a Ride je zal inspireren om jezelf te bevrijden. Om diep te duiken, met precisie, in je innerlijke zelf en je te engageren in de reis. Het is niet gemakkelijk; om Dante te citeren en zoals deze film illustreert:
«Lang en donker is de weg die ons uit de hel leidt en naar het licht».
Ik bid dat we op een dag allemaal het licht kunnen vinden.
-Renzo da Sirocco
Amami-Oshima, Japan
18 november 2025